Âb-ı Hayat - 2321

Enver abiler buyurdular ki;
 
Birgün Abdullah-ı Dehlevi "kuddise sirruh" hazretlerini korku sarmış. Abdullah-ı Dehlevi hazretleri buyuruyorlar ki; Bir gün beni bu ateş sardı. Ya Rabbi, bilerek veya bilmeyerek bir hata işlemişsem, Cehennemi hak etmişsem, adaletinle beni oraya gönderirsen... derken, cenab-ı Peygamber 'aleyhissalatü vesselam' tecessüm etti. Peygamber efendimiz 'sallallahü aleyhi ve sellem' buyurdu ki; Kimin kalbinde benim sevgim, benim ismim varsa korkmasın, benim olduğum yeri ateş yakmaz. Hiç olmazsa yüz defa salevat-ı şerife getirelim de bir irtibat kurulsun.
 
Bir gün Peygamber efendimiz 'sallallahü aleyhi ve sellem' Eshab-ı kiramla beraber otururlarken, birisi orada misafirmiş. Melekler gelmiş, başta Peygamber efendimiz olmak üzere, hepsine su döküp, abdest aldırmışlar. Buna gelince, yüzüne bile bakmamışlar ve melekler gitmişler. Peygamberimize gelmiş, ya Resulallah, ben de müslümanım, ben de senin ümmetindenim. Elime döksünler diye su istedim, bırakıp gittiler, demiş. Sen kimsin, buyurmuşlar. Aman efendim, ben filan oğlu filanım, demiş. Ben seni tanımıyorum. Günde kaç defa bana salevat-ı şerife getiriyorsun ki, ben seni tanıyayım. Benimle ne irtibat kuruyorsun, buyurmuşlar.