Zâlim bir insan [babamız bile olsa] onun ölümüne sevinmek câiz olur mu?

Hem o zulmetmekden kurtuldu, hem de insanlar zulmünden kurtuldu. Câizdir, buyuruluyor. Hatta böyle bir zâlimin ölümü üzerine söylenmiş: (Ne etti kendi rahat, ne âleme verdi huzur. Yıkıldı gitti cihândan, dayansın ehl-i kubur!) Hatta hayattayken o zâlimin ölümünü istemek, insanların onun zulmünden kurtulmasını istemek, [bu, baba da olmuş olsa] böyle bir kimsenin ölümünü talep etmek câizdir. Bir de, kendine zulmedenler var. Yanî namâz kılmıyor, ibâdetlerini yerine getirmiyor. Bu, kendine zulmediyor. Esas kitâplarda anlatılan zulüm, bu birincisidir.