İMÂM-I RABBÂNÎ (Kuddise Sirruh) İLLÂ EDEB LÂZIMDIR

"İmâm-ı Rabbânî" ki, âlim ve velî bir zât.
Bir gence mektup yazıp, şöyle etti nasîhat:
 
(En iyi kul, dünyâ'yı kalbinden çıkarandır.
Ve Allah sevgisiyle, her an kalbi çarpandır.
 
Zîrâ “Dünyâ sevgisi”, başıdır her günâhın.
Ondan kurtulmak ise, başıdır tâatların.
 
Hadîste buyuruldu: “Dünyâ ve dünyâ'daki,
Hak için olmıyanlar, mel’undur tabii ki.”
 
Lâkin Hak teâlâyı her an hatırlıyanlar, 
Aslâ böyle olmayıp, onlardan ayrıdırlar.
 
Zîrâ öyle kimseler vardır ki "Evliyâ"dan,
Her zerre ve hücresi, zikreder Hakkı her an.
 
Bunlar, "Dünyâ adamı" olmaz ve değildirler.
Çünkü onlar, Allah’la her an berâberdirler.
 
Dünyâ”, kalbi, Allahtan gâfil eden şeylerdir.
Haram ve mekruh gibi, kerîh, günâh işlerdir.
 
Para mal, mevkî makam, bunlar gibi her sebep,
Eğer böyle iseler, "Dünyâ"dır bunlar da hep.
 
Hak teâlâ buyurdu: “Bizden yüz çevirenden,
Sen de çevir yüzünü, onları sevme hemen.”
 
İşte "Dünyâ", insanın büyük “Can düşmanı”dır.
Hak'tan uzaklaştırıp, azâba yaklaştırır.
 
Bu dünyâ düşkünleri, hiç toparlanamazlar.
Pişmân olacaklardır âhiret'te âşikâr.
 
"Dünyâ"yı terk etmek de, esâsen şu demektir:
Ona düşkün olmamak ve kıymet vermemektir.
 
Düşkün olmamanın da şöyledir ki mânâsı,
Müsâvî olmasıdır “Var” veyâ “Yok” olması.
 
Böyle olabilmek de, bir “Allah adamı”nın,
Yanında yetişmekle mümkün olur bi hakkın.
 
Böyle kâmil bir "Velî" ele geçerse eğer,
Emrine, can ve başla itâat îcâb eder.
 
Çünkü onun, bir içten teveccüh ve nazarı,
Siler atar kalpteki karartı ve pasları.
 
Kalpten "Hubb-i dünyâ"yı çıkarabilmek için,
Böyle biri lâzımdır, yolu budur bu işin.
 
Eğer ele geçmezse böyle kâmil bir kişi,
Başka bir usûl ile, halletmeli bu işi.
 
O da, böyle tam kâmil bir “İslâm büyüğü”nün,
Yazdığı kitapları okumaktır gece gün.
 
Onların kitapları, nasîhat ve sözleri,
Edeble okunursa, temizler gönülleri.
 
Çünkü onlar, her sözü, “Allah için” söylerler.
Böyle olduğu için, kalplere tesir eder.
 
Edeble okunursa onların kitapları,
O mecliste, muhakkak hazır olur ruhları.
 
Her gün “Sekiz sahîfe” okursa her kim eğer,
Onların ruhlarından, çok istifâde eder.
 
Kitâbı okurken de, yalnız okumamalı.
Âile efrâdıyla birlikte okumalı.
 
Zîrâ sırf “İlim” olur, tek kişi okuyunca.
Ve lâkin “Sohbet” olur, birlikte okununca.
 
Her iki şekilde de lâzımdır illâ "Edeb".
Çünkü budur insanın yükselmesine sebep.